Kategori arşivi: Güvenlik

FİLİSTİN DOSYASI /// VİDEO : Yahudiler Abdülhamit’ten Filistin’i Satın Almak İstedi mi ???

VİDEO LİNK :

https://www.youtube.com/watch?v=x0n5aN__MMA

Reklamlar

SLAYT SHOW : EVANGELİSTLER VE NEO CON TAYFASI /// AMERİKA DOSYASI

EVANGELSTLER.pps

KIRIM DOSYASI /// Lütfü Şehsuvaroğlu : KIRIM SÜRGÜNÜ

Lütfü Şehsuvaroğlu

Bir 18 Mayıs gecesiydi…

Ansızın çalan kapılar ve karşınıza dikilen Sovyet askerleri…

Sert ve acımasız, Stalin’in talimatını aktarıyorlar.

Hemen evlerinizi boşaltın.

Önce eşya alabilecekleri bildiriliyor ama sonra o da yok…

Öylece çıkacaksınız, evinizden, yurdunuzdan…

Her şeyi ama her şeyi bırakacaksınız geride…

18 Mayıs’ta evlerinden sökülen Kırımlılar 1 Haziran’a kadar sürgün edilmiş olacaklar…

Talimat böyleydi.

Yüzbinlerin sürgünü başladı böylece… 18 gün sürdü…

Ama acısı yarım asırdan fazla…

Kırım bizim B planı şehzademiz.

Malumaliniz Osmanlı’nın başına bir şey gelecek olsa, mesela nesebi kurusa devam ettirecek olanlar Kırım hanlarıdır.

Osmanlının bir nevi B planı şehzadesi Kırım hanlığıdır.

Kırım Türk âleminin en nadide köşelerinden biridir.

Nadidedir, zira Bahçesaray gerçekten dünyanın en harika şehirlerinden ve kültür merkezlerinden biridir.

Nadidedir, zira Kırım’ın acıklı tarihi onu merhamet, hörmet ve şefkatle kucaklamamızı icap ettirir. Kristal gibidir, el’an kırılgan bir yapısı vardır..

Kırım Tatar Türklerinin başına gelenler Osmanlı mirası üzerinde oturanlara büyük sorumluluklar ve yönetim bilinci verir. Milli şuur uyanıklığı ile tarih ve devlet bilinci Kırım’a sahip çıkmamızı Ankara’ya veya İstanbul’a sahip çıkma kadar ehemmiyetli kılmaktadır.

Kırımlıların Stalin dönemindeki acımasız sürgününün bir sene-i devriyesini daha idrak ediyoruz.

Mayıs ayı gelende 1944 yılından beri Kırımlıların yürekleri dağlanır.

Evlerinden barklarından gece vakti sökülüp alınan Kırımlılar bir gece vakti hayvan vagonlarından mürekkep bir trene doldurulur ve Özbekistan’a sürgün edilirler.

Bu öyle bir sürgündür ki, 180 bin Kırımlıdan ancak yarısı sağ çıkabilmiştir.

Bu rakam sadece Özbekistan’a sürgün edilen Kırımlılarla ilgilidir. Bir de Sibirya gibi Rusya’nın başka bölgelerine yapılan sürgün var. Mari, Kazakistan ve başka oblastlara… Oralarda da on binlerce Kırımlı hayatını kaybetti.

Kaybolup gittiler.

Tren vagonları havasız ve bunaltıcı. Nefes alacak deliği yok. Düşünebiliyor musunuz, namusunu her şeyin üstünde tutan Kırımlı kadınlar büyük abdestleri gelende kimseye bir şey diyemeden çatlayıp gittiler. Vagonlarda tuvalet yoktu. Yüzlerce kişi bir vagona sıkıştırılmıştı.

18 gün sürdü bu acımasız yolculuk…

Hiçbir günahları yoktu oysa…

Hatta Kırımlıların şanlı evlatları Sovyet cephesinde Almanlara karşı savaşmıştı da…

Kimi madalya ile döndü ülkesine.

Fakat gelince ne görsün… Ne ana var, ne baba, ne bacı…

Hepsi yurtlarından sökülüp atılmıştı.

Evlerinde şimdi Ruslar oturuyordu.

Stalin’in iskân politikası acımasız komünizm rejimi ile birleşince Kırımlıların başına gelmedik kalmadı. Ayrıca etnik düşmanlık da cabası idi. Zira Kırım tatarları tarih boyunca Ruslara kök söktürmüştü. Şimdi belki de onun intikamı alınıyordu.

Henüz Rus knezliği rüştünü ispat edememişken, Rus derebeyleri bir araya gelememişken gerek kazan tatarları, gerek Kırım tatarları gerekse diğer Türk boyları tarih boyunca Moskova’yı hâkimiyetleri altında tutmuşlardı.

Derin bir intikam söz konusu idi.

Mayıs’ta başlayan ve evlerinden hiçbir eşyalarını bile alamadan hayvan katarlarına kondurulup götürülen ve yolda kimi öldürülen; kimi açlık, susuzluk ve hastalıklardan kırılan Kırımlılar nihayet Abdülcemil Kırımoğlu’nun 70’lı yılların sonlarına doğru başlattığı açlık grevleri ile dünyaya seslerini duyurdular. Sonunda da ülkelerine zor da olsa döndüler.

Ukrayna ile Rusya arasındaki çekişme ve çatışma sayesinde dönüş biraz kolay oldu. Ama şimdi Rusya’nın işgali ve AB’nin Ukrayna’yı kışkırtması sonucu oluşan zor zamanda Kırımlıların hali daha kötü.

Bugün Kırım Tatar Türklerinin sürgününün yıldönümünü yaşıyoruz.

1 Haziran demek Stalin’in emrinin Kırım’a yönelik soykırım ve sürgün politikasının nihayetlendirileceği kesin tarih demek.

Kararlılıkla uygulanan bu politika bugün de modern zamanların başka veçhesiyle yaşatılıyor.

Kendi ülkesinde Kırımlılar toparlanmaya tekrar vatanlarına ısınmaya başlarken tarihin acımasız döngüsü yine başlarına çöktü.

Türkiye Suriye, Irak, Mısır, Libya, İran, Afrika ve topyekün Ortadoğu bataklığında politika üretmeye çalışırken Kırım’ı unutmamalıdır.

Kırım bizim kuzey kapımızdır.

Sadece Kırımlının başına geleni anmakla olmaz.

İsmail Gaspıralı unutulmamalıdır. Onun dilde fikirde işte birlik stratejisi de…

Kitapçı: Cengiz Dağcı’nın Kitapları

Kırım’ı ve Kırımlıların nasıl insanlar olduklarını öğrenmek istiyorsanız Cengiz Dağcı’nin romanlarını okumalısınız.

KORKUNÇ YILLAR, 1956

YURDUNU KAYBEDEN ADAM, 1957

ONLAR DA İNSANDI, 1958

ÖLÜM VE KORKU GÜNLERİ, 1962

O TOPRAKLAR BİZİMDİ,1966

DÖNÜŞ, 1968

GENÇ TEMOÇİN 1969

BADEM DALINA ASILI BEBEKLER, 1970

ÜŞÜYEN SOKAK, 1972

ANNEME MEKTUPLAR 1988

VE HATIRALARI yani YANSILAR 1, 1988

Yansılar 2 1 990

Yansılar 3, 1991

Yansılar 4, 1993

Benim başkanlığım zamanında Türkiye Yazarlar Birliği olarak Cengiz Dağcı’ya büyük ödülü vermiştik. İngiltere’den gelmesi için hayli uğraşmıştık ama hanımı izin vermemişti. Çok gelmek istemişti, olmadı.

1960’lı yılların ortalarından beridir Cengiz Dağcı okuyorum. Varlık Yayınlarının o küçük el kitapları arasında basılırdı ilk romanları… O Topraklar Bizimdi, Korkunç Yıllar ve Yurdunu Kaybeden Adam elimden hiç düşürmediğim romanlarıydı. Yine Varlık’tan çıkan bir başka Cengiz romanı ile… Cengiz Aytmatov’un Toprak Ana’sı ile…

Böylece Anadolu dışında da bir biz olduğunu öğreniyorduk. Onların toprağa olan ünsiyeti ve fakat bizim gibi bağımsız olamayışları kendi vatanlarında gurbeti yaşamaları, çektikleri ıstıraplar genç dimağımı Türklük dünyası ile yoğurdu.

Bir Beyit?

YURDUMUN DIŞINDA DA
BAŞKA TÜRKLER YAŞARMIŞ

ASIRLARDAN BERİDİR
TÜRK KALMAYI BAŞARMIŞ

GENELKURMAY DOSYASI : Davutoğlu’nun yalanını emekli koramiral deşifre etti

BUGÜN DE BALTAYI TAŞA VURDU

Emekli Koramiral Atilla Kıyat, Başbakan Ahmet Davutoğlu’nun bugün Karaman mitingindeki Deniz Kuvvetleri ile ilgili sözlerine sert çıktı.

Başbakan Davutoğlu’nun “Ege’ye Akdeniz’e kendi gemimizle çıkamazken şimdi Türk yapımı gemiler Afrika açıklarında, Türk donanması Japonya’ya doğru gidiyor” şeklindeki sözlerini hatırlatan Atilla Kıyat, Facebook hesabında şunları yazdı:

“KENDİ GEMİMİZİ YAPAMIYORMUŞUZ”

“Bugün, Sayın Başbakan’ımızın, Karaman seçim mitinginde, Deniz Kuvvetlerimizin gemi inşa ve faaliyetleri ile ilgili verdiği tüm bilgiler yanlış. Genelkurmay’ı, o olmazsa Deniz Kuvvetleri Komutanı’nı doğru bilgileri açıklamaya davet ediyorum. Onlar iktidara gelinceye kadar, kendi gemimizi yapamıyormuşuz, dünya denizlerinde dolaşamıyormuşuz, şu anda bir fırkateynimiz, ilk defa Japonya yolundaymış.”

“DÜNYA DENİZLERİNDE TÜRK BAYRAĞINI DALGALANDIRDIM”

Genelkurmay yetkililerinin açıklama yapması gerektiğine dikkat çeken Kıyat, “Ben bazı bilgiler vererek, detaylı açıklamayı ilgililere bırakıyorum” dedi ve şöyle devam etti:

“1971: İlk refakat gemimizi, Gölcük Tersanesi’nde inşa ettik.

1975: İlk denizaltımızı, Gölcük Tersanesi’nde inşa ettik.

1978: İlk hücumbotumuzu, Taşkızak Tersanesi’nde inşa ettik.

1988: İlk fırkateynimizi Gölcük Tersanesi’nde inşa ettik.

1990: Bir fırkateynimiz, Ertuğrul Şehitlerini anma Törenleri için Japonya’daydı.

Çok şükür Ben, 1993-1995 Yılları arasında, kendi inşa ettiğimiz, modern hücumbot ve fırkateynlere komuta ettim. Donanmaya çıktığım ilk günden (1963) emekli olduğum 1999 Yılına kadar, çeşitli rütbelerde, bütün dünya denizlerinde Türk Bayrağını dalgalandırdım.”

DAVUTOĞLU’NUN “MİLLİ GEMİ” SÖZLERİ

Başbakan Davutoğlu, Karaman mitingindeki konuşmasında Deniz Kuvvetleri’ne ve ‘milli gemi’ye ilişkin şunları söylemişti:

“Düşman Anadolu’da ilerlerken Karamanlı yiğit Kazım Karabekir Paşa Türk ordusunun İzmir’e ilerlemesinin ilk ateşini yaktı. Aziz Karamanlılar şimdi nasıl bir Türkiye var, kendi tankını yapan bir Türkiye var. Kendi helikopterimizi yaptık, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin hizmetine girdi. Bırakın helikopter yapmayı, heliopter alamayan bir hükümetten helikopter yapabilen bir ülke haline kim getirdi? Biz geldiğimizde doğru dürüst hücum bot bile yapamıyorduk şimdi kendi savaş gemimizi, denizaltımızı yapıyoruz.

Ege’ye Akdeniz’e kendi gemimizle çıkamazken şimdi Türk yapımı gemiler Afrika açıklarında, Türk donanması Japonya’ya doğru gidiyor. Obadan bir cihan devleti çıkardık. Şimdi de Türkiye’yi küresel bir güç haline getireceğiz.”

yurtgazetesi.com.tr

RUSYA DOSYASI /// Prof. Dr. Sadık Rıdvan Karluk : Kırım Türk Soykırımının 71. Yıld önümü ve Rus Baskısı

18 Mayıs, Kırım Türklerinin vatanlarından Rus diktatör Stalin tarafından sürgüne gönderilmesinin 71’nci “Soykırım Kurbanlarını Anma Günü” dür. Başbakan Ahmet Davutoğlu, geçen hafta Antalya’da düzenlenen NATO Dışişleri Bakanları toplantısında Ukrayna krizinin Avrupa’nın güvenliğinin ne kadar kırılgan olduğunu gösterdiğine işaret ederken “Rusya’nın illegal ilhakı kabul edilemez. Kırım Tatarlarının izolasyonunu engellemek hayati önem taşıyor” diyerek, ikinci bir sürgün olayı ile karşılaşan Kırım Türklerine destek vermiştir.

Bu destek sözde değil özde olmalıdır. Aksi halde bir anlamı olmaz.

Eskişehirspor taraftarlarının 1944 sürgününün 71’nci yıldönümünde Kırım Türklerinin yanında olduğunu açıklaması çok anlamlıdır. Kendilerine bir Kırım Türkü olarak teşekkür ediyorum.

Ankara’da dün Tandoğan Meydanı’nda yapılan mitingde; Turgut Özal Üniversitesi’ndeki yüksek lisans öğrencilerim Abdullah Sencer Gözübenli, Hasan Hakses ve Muhammet Murat Arslan’ın da katkılarıyla tarafımdan kaleme alınan, HESA düşünce kuruluşunca desteklenen, Kırım Gelişim Vakfı tarafından yayınlanan “Ukrayna Krizi ve Kırım Türklerinin Geleceği” başlıklı bir kitapçık dağıtılarak Rusya’nın Kırım’da giriştiği insanlık ve hukuk dışı girişimlerine dikkat çekilmiştir.

İstanbul Kırım Derneği Başkanı Celal İçten tarafından açıklanan basın bildirisinde, Rus-Sovyet rejimi tarafından sürgüne gönderilen 423 bin Türk’ün yüzde 46’nın 22 gün süren yolculuk ve sonrasındaki bir kaç ay içinde soğuk, hastalık ve açlıktan hayatlarını kaybettiği belirtilmiştir.

Kırım Türklerinin 1944 yılında sürgüne gönderilmesinden sonra doğan hakları kendilerine iade edilmemiş, Kırım’da değiştirilen Türkçe yer isimlerinin iadesi Ukrayna yönetimi tarafından başlatılmışken işgalci Rus yönetimi tarafından durdurulmuştur. Hukuk dışı Rus yönetimi Kırım’ın Türkçe olan ismini Tavriya olarak değiştirme sürecini başlatmıştır.

Kırım’daki yasa dışı silahlı Ruslar camilere girerek manevi değerlerimize hakaret etmeye başlamış, Kırım’daki Türkler üzerinde yoğun bir baskı kurulmuş, Kırım Milli Meclisi ile Türkçe yayın yapan TV Kanalları, Haber Ajansları ve Radyolar ve Türk okulları kapatılmıştır.

Kırım Tatarlarının Lideri Mustafa Abdülcemil Kırımoğlu, Kırım Tatar Milli Meclisi Başkanı Refat Çubar, Kırım Türkleri Kültür ve Yardımlaşma Derneği Kırım Temsilcisi İsmet Yüksel ve Sinaver Kadir’in 5 yıl süre ile Kırım’a girişleri yasaklanmış, Reşat Ahmet öldürülmüştür.

Kırım’da silahlı Rus güçleri tarafından kaçırılan ve bir daha kendilerinden haber alınamayan insan sayısı 30’u geçmiştir. Milli Meclis Başkan Yardımcısı Ahdem Çiygöz tutuklanmıştır.
27 Şubat 2014 tarihinde silahlı gruplar Kırım’daki bölgesel parlamento binasını basmış ve alelacele Rusya yanlılarından oluşan yeni hükümet seçilmiştir. Yeni yönetim, Rusya’ya katılım kararını 6 Mart’ta almış ve kararı 16 Mart‘ta referanduma götüreceğini ilan etmiştir. Uluslararası toplumun tanımadığı ve Kırım Tatarlarının boykot ettiği referandumdan Rusya’ya katılım kararına onay çıkmış, Moskova da bölgeyi 18 Mart‘ta ilhak etmiştir.

Kırım Türkleri, 1420 yılında Altın Orda İmparatorluğu’ndan ayrılarak Kırım Hanlığı olarak bağımsızlıklarını kazanmıştır. Bu tarihten 1783 yılında Çarlık Rusya’sı tarafından ilhak edilinceye kadar Kırım Hanlığı içinde yaşamışlardır.

Kırım Türkleri, Rusya’nın esaretine girdikten sonra gördüğü zulüm ve haksızlıklardan dolayı büyük gruplar halinde Kırım’dan ayrılmaya başlamışlardır. Zorunlu göçe 1774 Küçük Kaynarca Anlaşması zemin hazırlamıştır. Anlaşma ile Kırım Hanlığı bağımsız bir bölge olarak Osmanlı Devleti ve Rusya tarafından kabul edilmiştir.

Bunu fırsat bilen Rusya, Kırım Hanlığını yok etmek için girişime başlamıştır. Cevdet Paşa, Tarih-i Cevdet isimli kitabında bu duruma dikkati çekmiştir. Cevdet Paşa, bağımsızlık kurularak Rusya’nın Kırım Tatarları üzerine sağlamış olduğu “himaye” hakkı ile Kırım’ı manen istila ettiğini yazmıştır.

Rus Çariçesi II’nci Katerina’nın Hanlık tahtından Devlet Giray’ı indirip yerine himaye ettiği Şahin Giray’ı getirmesi üzerine Osmanlı Padişahı I’nci Sultan Hamit, “Rusların asıl amacının Kırım’ı ilhak etmek olduğunu” açıklayarak bir tarihi gerçeğin altını çizmiştir.

Rus Çariçesi II’nci Katerina’nın generali Grigoriy Aleksandroviç Potemtekin, Karasu’da II’nci Katerina’nın Kırım’ı kendi ülkesine kattığına ilişkin bir bildiri yayınlamış, Kırım Tatarlarından bu duruma razı olmayıp gitmek isteyenlere yollarının açık olduğunu açıklamıştır.

Bu emrivakiyi kabul etmeyen Kırım Türklerinden bir kısmı Osmanlı İmparatorluğuna göç etmeye başlamıştır. Bu göç, 20’nci yüzyıla kadar devam etmiştir.

18 Mayıs 1944 tarihinde Tatarlar Almanlarla işbirliği yaptığı gibi haksız bir gerekçeyle ve Stalin’in özel emriyle bir gecede trenlere bindirilerek başta Özbekistan olmak üzere Orta Asya’ya sürülmüştür.

Sovyetler Birliği döneminde 1965 yılında Yüksek Sovyet Prezidyum Başkanı olan Ukraynalı Nikolay Viktoreviç Padgorniy Devlet Başkanı sıfatıyla 5 Eylül 1967 tarihinde yayınlandığı bir Predziyum Kararnamesi ile Kırım Türklerini “affettiğini?” açıklamıştır. Bu Kararnamede sürgüne gönderilen soydaşlarımıza söz verilen hakların hiçbiri verilmemiştir.

Büyük Rus Ansiklopedisi Provetchtheie’in 1903 baskısında 1887 yılındaki is-tatistiklere göre Kırım’da yerli halklar arasında etnik orijin bakımından Tatarların oranı yüzde 88’dir. Bir asır sonra oran çok düşmüştür. Bunda, geçen süre içinde Tatarlara yönelik izlenen asimilasyonlar ve yok etme politikalarının büyük rolü olmuştur. Padgorniy Kararnamesi’nden sonrada Kırım’a gidip yerleşmek isteyenlere çeşitli baskılar uygulanmış, gelenlerin bir kısmı geldikleri yerlere gönderilmiştir.

Sürgün sırasında henüz sekiz aylık olan Mustafa Cemiloğlu’nun 1968 yılında Tatar Milli Hareketi’nin başına geçmesiyle Kırım Tatar Hareketine canlılık gelmiştir.

Rusya ile Türkiye hiçbir dönemde gerçek anlamda dost olmamıştır.

Rus Çarı Nikolay Saint Petersbug’da 9 Ocak 1853’de Osmanlı için “Kollarımız arasında hasta, ağır hasta bir adam var” demiş ve 12 Mayıs 1860 tarihinde The New York Times’da bu ifade yer almıştır. (Avrupa’nın hasta adamı: Sick man of Europe)

Rusya Devlet Başkanı Vlademir Putin 3 Aralık 2012 ve 1 Aralık 2014 tarihlerinde Türkiye-Rusya Yüksek Düzeyli Stratejik İşbirliği Konseyi toplantısı için Ankara’ya gelmiştir. Özellikle son ziyarette Kırım’ın Rusya tarafından işgali “es” geçilmiştir.

Türkiye Cumhuriyeti tarihinde ilk defa 1915 olaylarının yıldönümü vesilesiyle 23 Nisan 2014’de Başbakan seviyesinde Ermenilere taziye mesajı yayınlanmıştır: “Hayatlarını kaybeden Ermenilerin huzur içinde yatmalarını diliyor, torunlarına taziyelerimizi iletiyoruz.”

İşgalden sonra 9 Mayıs 2014 tarihinde Kırım’ı ziyaret eden Putin, Başbakan Erdoğan gibi “18 Mayıs’ta 1944 tehcirinde hayatlarını kaybeden Kırım Tatarlarının huzur içinde yatmalarını diliyor, torunlarına taziyelerimizi iletiyoruz” dememiş ve Çarlık Rusya’sının Türkler, Osmanlı ve Türkiye’ye karşı olan duygularına teslim olmuştur.

Kırım Tatarları, Türkiye ve Anadolu Türkleri için çok önemlidir. Bu öneminden dolayı 21 Mart 2014 tarihinde Rusya Büyükelçisi A. G. Karlov Eskişehir’e yaptığı ziyaret kapsamında Rusya Federasyonu Tataristan Cumhuriyeti Kültür Bakanı A. M. Sibagatullin ile beraber Tatar Kültür Evine ziyarette bulunmuştur.

Rusya Büyükelçiliğinin sitesinde o tarihte yer alan haberde “Tatar Kültür Evinde Büyükelçi Eskişehir Tatar diasporası temsilcileriyle sohbet etti” denilmiştir ama Rusya’nın Ankara Büyükelçisi Karlov nedense Kırım Tatarları ile görüşmemiştir. Bu ziyaret tamamen bir algı yaratma operasyonudur. Tıpkı Ankara’da 18 Mayıs sürgününden 20 gün önce gerçekleştirilen Tataristan etkinliği gibi.

Demokrasi ve insan haklarının çağdaş ve uygar ülkelerde büyük önem kazandığı günümüz dünyasında insan haklarına saygı göstermeyen rejimlerin çağdaş dünyadan soyutlanması kaçınılmazdır.

Bugün, Kırım Türklerinin vatanlarından sürgün edilişini ve Rusya tarafından soykırıma uğratılmasını Türk ve dünya kamuoyu önünde kınıyor, soykırım ve mücadele şehitlerimizi rahmetle anıyoruz.

Bugün saat 18.30’da Şeker Mahallesi Zekeriya Canıgüroğlu Parkı’nda “Sürgün Anıtı ve Anma Töreni” gerçekleştirilecektir.

Akşener ile Karluk’a Yapılan İftiralar Aynı

İki gazeteci bir TV programında TBMM Başkanvekili ve MHP İstanbul Milletvekili Meral Akşener‘e “O kaseti olan bir kadındır. Bir kadına hiç de yakışmayacak kasetleri var. Bu kesin” diyerek iftirada bulunmuştur. Sayın Akşener’e yapılan iftirayı kınıyorum. Failleri belli olduğu için Meral Akşener hukuki yollardan hakkını arayacaktır.

Fakat 1994 yerel seçimlerinde ANAP Büyükşehir Belediye Başkan adayı olduğum dönemde Mesut Yılmaz’a yazılan ve Prof. Dr. Ferruh Çömlekçi’nin taklit imzası ile basına da dağıtılan mektupta şahsıma yönelik iftirayı atan kişi Tanrı’nın huzuruna çıktığı zaman acaba nasıl hesap verecektir?

Mektup, Türk demokrasi tarihine “kara bir leke” olarak yazılmıştır. Seçimlerin şaibeli bir şekilde tarafımdan kaybedilmesi üzerine Mesut Yılmaz tarafından şahsıma yöneltilen bir soru, sahte mektup konusunu açıklığa kavuşturmuştur ama kuvvetli hukuki delil olmadığından yapacak bir şey kalmamıştır.

Bu kişinin (Prof. Dr. Ferruh Çömlekçi değil) şahsıma yöneltmiş olduğu adi iftira konusunda ilahi adalet er ya da geç gerçekleşecektir. Aradan 21 yıl geçmiştir ama iftira unutulmamıştır ve de unutulmayacaktır.

ALMANYA DOSYASI : Almanya Cumhurbaşkanı’nın Suçlamalarına Sessiz mi Kalındı ?

3 milyondan fazla Türkün yaşadığı Almanya’nın Cumhurbaşkanı Joachim Gauck’un Berlin Katedrali´nde 23 Nisan 2015 günü Ermeni Süryani ve Pontus Rumları soykırımını anmak vesilesiyle düzenlenen “Ekümenik Ayinden” sonra yaptığı konuşmaya Türkiye tarafından yeterli cevabın verilmemiş olması hüzün vericidir. Dr. Azmi Güran ve Şükrü Aya isimli iki Türk vatandaşının bu eksikliği gidermiş olması ve Almanya Cumhurbaşkanına gerekli cevabı vermesi yeterli değildir.

1915 yılındaki Ermeni tehcirini soykırım olarak BM üyesi 193 ülkeden şimdilik 23’ü (ikisi hariç hepsi Hıristiyan ülkeler) kabul etmiştir. Ermeni iddialarını ilk kabul eden kuruluş olan Dünya Kiliseler Konseyi’nin 1983 yılındaki kararının ardından bu sayı hızla artmıştır.

Türkiye’nin karşı çıkmasına rağmen sözde soykırımı tanıyan ülkeler şunlardır: Uruguay (1965, 2004, 2005), Güney Kıbrıs Rum Yönetimi (1982), Arjantin (1993, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007), Rusya Federasyonu (1995, 2005), Kanada (1996, 2002, 2004), Yunanistan (1996), Lübnan (1997, 2000), Belçika (1998), İtalya (2000), Vatikan (2000), Fransa (1998, 2000, 2001, 2006), İsviçre (2003), Slovakya (2004), Hollanda (2004), Polonya (2005), Almanya (2005), Venezüella (2005), Litvanya (2005), Şili (2007) ve İsveç (2010), Bolivya (2014), Çek Cumhuriyeti (15.04.2015), Avusturya (21.04.2015) ve Suriye (23.04.2015) Suriye’nin sözde soykırımı tanıması, Türkiye’ye karşı yapılmış bir misillemedir.

Yukarıda sayılan 23 ülke de sözde Ermeni soykırımını kabul etmiştir ama aralarında farklılıklar vardır. Bu ülkeleri altı grupta toplamak mümkündür. İlk grupta Türkiye ve Osmanlı Devleti’nin adı geçmeden 1915 tehcirini soykırım olarak kabul eden ülkeler bulunmaktadır. Bunlar; Uruguay, Kanada, Fransa, İtalya, Hollanda, Polonya (Ermenilerin soykırıma uğradığı belirtiliyor fakat soykırımım faili belirtilmiyor) ve Venezuela’dır. (Genç Türkler tarafından işlenen soykırım ifadesi yer alıyor ama Osmanlı Devleti veya Türkiye adı geçmiyor)
İkinci grupta, soykırımdan dolayı Türkiye’nin sorumlu tutulamayacağına ilişkin Avrupa Parlamentosu’nun 1987 kararı yer almaktadır. Üçüncü grupta 1915 tehcirinden Osmanlıları sorumlu tutan ülkeler vardır: Belçika, İsveç, İsviçre, Slovakya, Almanya ve Litvanya.

Dördüncü grupta bulunan 1915 tehcirinden Türkleri sorumlu tutarak Türkiye’nin sorumluluğunu kabul eden iki ülkeden biri Güney Kıbrıs Rum Yönetimi diğeri ise Yunanistan’dır. Beşinci grupta 1915-1923 döneminde yaşanmış tehcirin sorumluluğunun Osmanlı Devleti ile birlikte Türkiye’ye ait olduğunu kabul eden ülkeler bulunmaktadır: Arjantin (2003), Rusya, Lübnan ve Şili.

Altıncı grupta 1915 tehcirini Asuri, Süryani, Keldani ve Pontus Rumları gibi Anadolu’daki diğer Hıristiyan halkları içine alacak şekilde genişleten İsveç (2010) yer almaktadır. Bu gruplandırmalara girmeyen ülkeler ise sınıflandırma dışında kalmaktadır.

AİHM’nin 17 Aralık 2014 tarihli Doğu Perinçek kararında vurgulandığı gibi parlamento kararları aksi bir karar ile değişebilir. Hukuki değil siyasidir. Fransa Anayasa Mahkemesi de aynı yönde karar alarak inkâr yasasını 2012 yılında iptal etmiştir. İngiltere de delillerle ispat edilmediği için ve cezai sonuçlar doğuran bir suç olduğundan 1997 yılında soykırımı kabul etmemiştir.

Parlamento kararları mahkeme kararı gibi bağlayıcılığı değildir ve pek çok ülke parlamentosundaki oylamada tasarının yasalaşması küçük farklarla kabul edilmiştir. İsveç’te 2010 yılında parlamentoda yapılan oylamada 130 “hayır”, 131 “evet” oyu kullanılmıştı.

Bazı ülke parlamentolarında aynı karar farklı içeriklerle birkaç defa kabul edildiği ve Ermeni diasporası her 24 Nisan’da konuyu gündeme getirdiği için çok fazla tanıma olduğu algısı oluşmaktadır. Bununla beraber Ermeni tehcirinin ülke parlamentolarında soykırım olarak tanınmaması için gerekli girişimleri de yapmak gerekir.

Sadece “yok hükmünde” deyip olay küçümsenmemelidir.

1915 Ermeni tehcirini soykırım olarak kabul eden ilk ülke Uruguay’dır. Uruguay Parlamentosu 1965 yılında 1915 tehcirini soykırım olarak tanımıştır. Güney Kıbrıs Rum Yönetimi 1982 yılında soykırım kararı alan ilk Avrupa ülkesidir.

Güney Kıbrıs Rum Temsilciler Meclisi’nin AİHM’nin aleyhte kararına rağmen 2 Nisan 2015 tarihinde aldığı 1915 olaylarına ilişkin Ermeni iddialarını inkar edenlere 5 yıl hapis ve 10 bin Euro para cezası verilmesine ilişkin kararı, Kıbrıs’ta hiçbir zaman bir anlaşmanın olamayacağının bir göstergesidir.

Güney Kıbrıs Temsilciler Meclisi sözde Ermeni soykırımını dünyada tanıyan ikinci, Avrupa’da tanıyan ilk Parlamento’dur. Güney Kıbrıs, Avrupa’da Yunanistan, Slovakya ve İsviçre’den sonra sözde Ermeni soykırımının inkarını cezalandıran dördüncü ülkedir.

Almanya Cumhurbaşkanının Türkleri soykırım yapmakla suçlayan konuşmasının özeti aşağıdadır.

“Öncelikle Berlin´in merkezinde bu ayini düzenlediğiniz ve bizleri de davet ettiğiniz için, siz değerli Kilise temsilcileri Beyefendilere şükranlarımı sunarım.. Planlı ve hesaplı yapılan bu suç eylemi tek bir sebeple Ermenileri hedef aldı: Çünkü onlar Ermeni’ydi. Aynı şekilde kader arkadaşlarını da hedef aldı, çünkü onlar da Asuri veya Süryani ve Pontus-Rumu idi….

Jön Türk ideolojisi, etnik açıdan homojen olan dini bakımdan üniter milli devlet yapısında, dağılan Osmanlı İmparatorluğu´nda kaybolmaya yüz tutan farklı halkların ve dinlerin yan yana ve birlikte yaşama geleneğine alternatif arayışındaydı…

Osmanlı İmparatorluğu´nda da Ermeni halkının kurbanı olduğu soykırımsal bir dinamizm gelişti. 100 yıl önce yaşananları en uygun ne şekilde adlandırmak gerektiği ile ilgili bir tartışmanın tam ortasındayız. Fakat bu tartışmaların tek bir terimin farklı manaları ile sınırlandırılmamasına dikkat etmeliyiz.

Yaşananlardan 100 yıl sonra da olsa, bir halkın planlı bir şekilde yok edilmesi ile ilgili korkunç gerçeği görmemiz, dile getirmemiz ve yasını tutmamız gerekir…

Suç duygusundan ancak kabullenme ile kurtulabiliriz, inkar ederek, uzaklaştırarak veya küçümseyerek kendimizi bu suçtan arındıramayız…

Alman askerler de sürgünün planlanmasında ve kısmen de sürgünün gerçekleşmesinde yer aldı. Ermenilere karşı yapılan eylemde onların imha edilmesi isteğini açık şekilde gören Alman gözlemci ve diplomatların uyarıları önemsenmedi ve göz ardı edildi. Çünkü Alman İmparatorluğu, Osmanlı müttefikiyle olan ilişkilerini tehlikeye atmak istemiyordu.

Alman İmparatorluğu Şansölyesi Bethmann Hollweg, Aralık 1915’te Ermeni konusuyla ilgili özel temsilcisinden detaylı bilgi aldıktan sonra kısaca şu açıklamayı yapıyor: “Bizim tek hedefimiz, Türkiye’yi savaşın sonuna kadar kendi tarafımızda tutmaktır, bu arada Ermeniler yok olur veya olmaz, hiç fark etmez.”

Bunu işitmek zor, fakat diğer tarafta yine Almanların, en başta yoğun çabalar ortaya koyan Johannes Lepsius olmak üzere, yazdıklarıyla Ermenilerin acılarının dünyada duyulmasını sağladıklarını da hatırlıyoruz.

Sıhhiyeci Armin Theophil Wagner çektiği fotoğraflarla Ermenilerin kaderini tespit ediyor ve savaş sonrasında fotoğraf gösterileriyle Almanya’da duyulmasını sağlıyor. Avusturyalı Franz Werfel de “Musa Dağ´da 40 Gün” isimli romanıyla kıyım planı ve Ermeni halkının direnişi adına sanatsal bir anıt dikti.

Kitap çıktıktan sonra 1933’te hemen Almanya’da yasaklanıyor. Roman, Bialystok ve Vilnius’taki Yahudi gettolarında onları bekleyen kaderin adeta alameti olarak okunuyor.

Her iki taraf, yani Üçüncü İmparatorluk adı verilen Nazi Almanya’sının sansürcüleri ve Yahudiler kitabı ve kitapta anlatılan hikayeyi böylece çok iyi anlamış oluyorlar… Adolf Hitler bizzat 22 Ağustos 1939 günü Polonya’ya karşı savaş planlarını izah ederken Alman ordu birliklerinin üst düzey komutanları önünde yaptığı konuşmasında Polonya asıllı olan ve Lehçe konuşan erkek, kadın ve çocuğun ölüme gönderilmesini istiyor.

Konuşmasını herkesin de kayıtsız kalması beklentisiyle yönelttiği şu soruyla noktalıyor: ‘Ermenilerin yok edilmesini bugün kim konuşuyor ki?’ Biz konuşuyoruz! Biz! Halen bugün, yüz yıl sonra çok bilinçli şekilde biz konuşuyoruz. Ermenileri konuşuyoruz, insanlığa ve insan onuruna karşı işlenen diğer suçları da konuşuyoruz. Hitler haklı çıkmasın diye bunu yapıyoruz.”
Türkleri aşağılayan bu konuşmaya “aynı seviyede ve de sertlikte” cevap verilmez ise, “sukut ikrardan gelir” atasözümüzü okurlarıma hatırlatmak isterim.

MISIR DOSYASI /// YILDIRAY ÇİÇEK : CİBİLİYETİNİZ ORTADA İKEN MURSİ’YE AĞIT, SİSİ’YE ÖFKE NİYE ?

Uzun zamandır, darbeyle görevden alınan Mursi’nin ismini ağızlarına almıyor, Rabia dedikleri işareti yapmıyorlardı. Mursi önce 20 yıl hapis cezası almıştı, ne Erdoğan’ın ne de Davutoğlu’nun ağzından bu konuyla alakalı tek bir cümle çıkmamıştı. Mursi idam cezası alınca coştular ki, ne coştular…

Mursi’nin idam cezası alması adeta bunlar için 7 Haziran seçim yatırımı gibi oldu. Halkın dini duygularını sömürmek ve mazlumlar edebiyatı yaparak oy devşirmek için tarifi fırsat doğdu. Ağlaşıyorlar, ağıtlar yakıyorlar, feryat ediyorlar… Meselenin en traji-komik yanı ise Mısır’ın bu hale gelmesinin baş figüranı bunlar olmasına rağmen hala rol yapabilmeleridir.

"ABD’nin Irak’ta savaşan kahraman bay ve bayan askerlerin en az zayiatla ülkelerine mümkün olan en az zamanda dönmeleri temennisi ile duacıyız" şeklindeki duası tarihe geçmiş olan Recep Tayyip Erdoğan’ın yıllar sonra çıkıp "Irak’ta arkasında binlerce masum insanın cansız bedeni bırakan çatışmalarda hakkın yanında yerimizi aldık." açıklamasını yaptığı gibi bir durumdur Mısır darbesine yaklaşımları… Başımızda Sisi’den özür diledikleri iddiası her söylediği doğru çıkan Fuat Avni tarafından dile getirilmiş bir zihniyet vardır. Zaten böyle bir duruma kim şaşırır ki?

Barzani için "Kabile reisiyle görüşmem." dediği halde onu dünyadaki en büyük dostu yapan bu Recep Tayyip Erdoğan değil miydi?

Kendilerini "İslam âleminin temsilcileri" diye karşılayan Kaddafi’yi bile ABD hesabına devirmek için seferberlik yapan ve Kaddafi’nin linç edilerek öldürülmesini sağlayan bunlar değil miydi?

Daha geçtiğimiz ay KKTC Cumhurbaşkanı seçilen Mustafa Akıncı’nın Rum ağzıyla konuşmalar yapması karşısında "Ağzından çıkanları kulağı duysun" dediği halde, özel uçağını gönderip onu Türkiye’ye getiren ve çözüm adı altında Rum hesabına atılacak adımlar için başlangıç yapılacağı müjdesini veren bu Recep Tayyip Erdoğan değil miydi?

Buna benzer o kadar çok örneğimiz var ki, inanın Sisi konusu da böyle bir şeydir.

Daha önce bu konuyu bir yazımda şöyle özetlemiştim:

"Mısır’da "Arap Baharı" ile Hüsnü Mübarek’i deviren kim? ABD!

Mursi’yi Mısır’ın başına getiren kim? ABD!

Bugün darbe yapan Sisi’yi Mısır’a Genelkurmay Başkanı yapan kim? Mursi!

Sisi’yi darbeden 40 gün önce Dolmabahçe’de ağırlayan ve onunla çok samimi pozlar veren kim? Recep Tayyip Erdoğan!

Mısır’daki şuan yaşanan darbeyi destekleyen kim? ABD!

ABD projesi olan BOP’un Eşbaşkanı kim? Recep Tayyip Erdoğan!

Müslüman Müslümanı vuruyor buna sevinen kim? ABD ve İsrail!

Bu sonuca göre kim darbeci ve darbecileri destekleyen kim?"

***

7 Haziran seçimlerine kadar Mursi ağıtı yakarlar, eğer iktidarda kalabilirlerse daha sonra ABD odaklı Sisi birlikteliği başlar. Klasik AKP ve Recep Tayyip Erdoğan zihniyeti budur.

Mısır zaten Arap Baharı makyajlı Büyük Ortadoğu Projesi etrafında darbelerle dönüştürülmüş ve Sisi’de bu şekilde göreve getirilmiştir. Siz de bu projede görevli iken Sisi’ye öfke, Mursi’ye ağıt niye?

ABD’nin desteği ile göreve geldiğinizi unutmayın, bu yüzden Mursi’nin başına gelenler ibret olsun size… ABD-Mursi-Sisi ilişkisinden ders çıkarın…

Sizin için masum, mazlum, hak, hakikat, adalet gibi kavramların bir önemi olmadığını bildiğimiz için boşa Mursi ağıtları yakmayın… Sizin için iktidar ve para hırsı dışında hiçbir değer yargısı yoktur.

ABD ve Sisi, bunun için bir ışık yaksın dünyada en büyük Sisi taraftarı siz olursunuz… Sizin ciğerinizi biliriz biz…

YILDIRAY ÇİÇEK